Vrijwilliger(s) in de kijker: the Coffee Corner Crew

Waar ligt de oorsprong van het gezelligste hoekje van de Soeverein tijdens de jaarlijkse Belgian Open Taekwondo?  Net als u zijn wij ook supernieuwsgierig hiernaar. We spreken af met Ingrid en Ronny op de Genk Open in mei. Terwijl kleindochter én scheidsrechter Jaimely Meerschaert even geniet van haar welverdiende middagpauze, maakt Ingrid buiten op een bankje graag even tijd voor ons. “Niet te lang alsjeblieft want we willen er graag terug bij zijn als Jaimely weer op de velden staat. Wij zijn haar grootste supporters”,  zegt een fiere Ingrid. Jaimely (26) is al sinds haar geboorte hun grootste oogappel. “Veel mensen denken dat Jaimely onze dochter is maar dat is dus niet waar”, glimlacht Ingrid. “Jaimely is onze kleindochter maar ze woont al bij ons sinds haar geboorte en wij hebben haar opgevoed. Toen ze op jonge leeftijd begon te sporten mocht ze nergens lang blijven omdat ze niet voldeed aan de zogenaamde ‘norm’. Dansen, basketbal, gymnastiek… Nergens leek het te lukken. Tot ze op haar 7de deelnam aan een initiatie taekwondo. Ze vond het tof en eindelijk was er een sportclub die volledig geloofde in Jaimely haar potentieel. Ze heeft daarna lange tijd poomsae én kyorugi beoefend”, aldus Ingrid.

Referee

Ingrid: “Op haar zeventiende kwam ze met het idee aandraven om scheidsrechter kyorugi te worden. Geen probleem, meisje. Wij geven je alle kansen, zei ik tegen haar. En kijk, ze is in dat traject gestapt en dat is een succes geworden. Door haar autisme heeft ze het natuurlijk niet altijd even makkelijk. Jaimely ziet alles zwart-wit maar ze doet zo hard haar best om een goede scheidsrechter te zijn. Ze was hier in Genk Head Of Team maar dat heeft ze onmiddellijk willen afstaan omdat er een meer ervaren persoon in het team zat. Zo steekt Jaimely in elkaar. Ze draagt respect hoog in het vaandel en daar gaat het toch om in het taekwondo”, merkt Ingrid terecht op. “We zijn enorm fier op haar. Ze heeft haar eigen club opgericht, Taekwondo Nabi, en binnenkort heeft ze een diploma leerkracht lager onderwijs op zak. Zelfs als het niet allemaal meezit, kan je je dromen waarmaken in het leven. Jaimely haar verwezenlijkingen zijn daarvan het beste bewijs”, zegt de trotse oma.

Coffee Corner

Kunnen we het bruggetje naar de Coffee Corner ook leggen dankzij Jaimely haar scheidsrechtersactiviteiten? Ingrid:“Natuurlijk. Wij zijn in dit verhaal betrokken geraakt dankzij Jaimely,” bevestigt Ingrid ons vermoeden. “Mijn man en ik maakten jaren geleden deel uit van het vrijwilligersteam op de Belgian Open. Hij moest de wedstrijden filmen en ik moest de papieren ophalen aan de scheidsrechtertafels. Het jaar erop vroegen ze ons om koffie te serveren aan de tafels. Uit thermossen. Dat marcheerde niet zo goed. Toen is het idee van de Coffee Corner ontstaan. Dat werkte onmiddellijk enorm goed. De scheidsrechters en vrijwilligers kwamen naar ons voor hun koffietje of thee en een momentje van ontspanning. Koffie en thee werden later aangevuld met frisdranken, fruit en nu serveren we zelfs snoepjes, glutenvrij, halal, lactosevrij…Alles wat gevraagd wordt, proberen we aan te bieden. Intussen zitten we naast de Belgian Open in Lommel ook al op de Dutch Open en op een aantal regionale Vlaamse tornooien”, vertelt Ingrid. “Mag ik er wel meteen aan toevoegen dat wij de Coffee Corner enkel doen als het ons gevraagd wordt? Wij dwingen onszelf zeker niet op. Als het ons niet gevraagd wordt, geen enkel probleem. Dan staan we naast de velden om naar de wedstrijden van Jaimely te kijken. Maar ik zou liegen als ik zeg dat we niet blij zijn als we gevraagd worden”, geeft Ingrid toe.

Gezondheid

Ingrid (70) en Ronny (73) genieten van elk moment dat ze op een taekwondotornooi vertoeven. “Wij zijn beiden gepensioneerd. Beiden hebben we een carrière in het leger achter de rug. Voor ons zijn die taekwondo-uitjes vakantie”, zegt Ingrid onomwonden. “Zeker de Belgian Open in Lommel zouden we voor geen geld ter wereld willen missen. Het is werkendag, dat klopt, maar we ontvangen zoveel liefde van bijna iedereen, dat het bijna verslavend is. Uiteraard is het niet altijd even makkelijk. Wij zijn niet meer van de jongsten en zowel Ronny als ikzelf sukkelen een beetje met onze gezondheid. Ik heb een neuropathie en heb de laatste jaren ook al twee lichte hartinfarcten gehad”, vertelt Ingrid terwijl ze de tranen voelt opkomen. “Weet je, één jaar zat ik in een rolstoel en kwam de Belgian Open eraan. Ik dacht bij mezelf: wat ga ik nu in godsnaam doen? Iedereen zei, kom af, we helpen u wel. Zo gezegd, zo gedaan. Maar dat was wel een loodzware editie.”

Toekomst

Terwijl de middagpauze in Genk op zijn einde loopt, zijn we toen aan onze laatste vraag. “Hoe lang we dit nog willen doen?”, herhaalt Ingrid onze vraag. “Zo lang Ronny nog met de auto kan rijden, doen we zeker door. Als dat wegvalt, wordt het moeilijk. Ik heb ooit de Coffee Corner op m’n eentje gedaan in Brussel tijdens de International Referee Course. Elke dag op en af met de trein van Roeselare naar Brussel met mijn materiaal mee (zucht). Dat was een beetje van het goede teveel”, lacht Ingrid. “Maar zolang Ronny kan rijden, blijven we graag van de partij. Beloofd!’ Bedankt voor het gesprek en het ga jullie goed.