Exclusief interview met topsporter Abdullah Sediqi

Dag Abdullah, de meeste mensen kennen enkel jouw naam en weten dat je traint bij het Vlaamse topsportteam. Vertel eens wat meer over jezelf? 

“Hallo. Ik ben Abdullah, 24 jaar en geboren in Afghanistan. Ik heb één broer en twee zussen en hou van taekwondo. Vier jaar geleden was de situatie in mijn thuisland niet meer uit te houden en ben ik gevlucht. Het leven was er sowieso al moeilijk maar als beloftevol taekwondo-atleet wekte ik heel wat jaloezie op in de plek waar wij woonden. Ik werd fysiek bedreigd door gangsters en kon niet meer normaal leven. Ik vreesde op een bepaald moment voor mijn leven. In België is er stabiliteit en ik wist dat er ook kansen lagen voor mij op vlak van taekwondo. Als ik nog iets van mij leven wilde maken, moest ik naar België.” 

Wij zien hier op het nieuws regelmatig verschrikkelijke beelden van vluchtelingen die in Europa en elders willen geraken. Hoe was dat bij jouw? 

“Een slopende missie. Er zijn dagen geweest dat ik 12 uur aan een stuk gewandeld heb. Aan de grenzen was het altijd opnieuw bang afwachten. Amper eten. Drukte. Stress. Maar ik had een beter leven in het vooruitzicht en dat trok mij erdoor op de zware momenten (stil). Eens aangekomen in België, heb ik lange tijd in een asielcentrum gewoond. Daarna heb ik in een flat geleefd met andere mensen en nu heb ik een eigen studio in Wilrijk."

En het taekwondoverhaal?

"Mijn eerste taekwondoclub in België was KWAN. Via hun hoofdtrainer Dawoud Asakerh, ben ik dan in contact gekomen met Laurence Rase. Zij heeft mij een keertje uitgenodigd om te komen trainen in Wilrijk en zo is het begonnen. Nu ben ik volwaardig lid van het topsportteam onder coach Alireza Nassrazadany. Hij haalt het beste in mij naar boven als atleet. Ook met de rest van het team heb ik een familieband. Ik krijg een beurs van het IOC (Internationaal Olympisch Comite) als lid van het World Refugee Team.” 

Respect voor je doorzettingsvermogen. Je hebt al een lange weg afgelegd. 

“Ja, klopt. Maar ik ben er nog niet. Ik hoop op termijn de Belgische nationaliteit te verwerven en mij hier permanent te vestigen.” 

Op puur sportief vlak heb je ook al mooie prestaties laten zien. Deelname aan het EK en zilver op de G1 van Spanje 2019 en brons op de G1 van Eindhoven in 2020? 

“Die prestaties weerspiegelen mijn gevoel in het team en dat is goed. Op dit moment is mijn grote doel de Olympische Spelen van Tokio 2021 halen. Er zijn over de verschillende sporten een paar beschikbare plaatsen voor atleten van het World Refugee Team. Van al die kandidaten, heb ik één van de betere rankings. Dus de droom om te gaan is zeker niet onrealistisch.”  

Wat doe je in je vrije tijd? 

“Als er geen corona is, hou ik van snooker en sauna. Ik heb een vriend uit Brussel en die doet ook aan vechtsport. We durven al eens wat te speelvechten en dan leer ik hem zaken uit taekwondo en hij mij uit zijn sport MMA. Allemaal voor het plezier hoor. Ik ben blij als ik mijn gedachten een beetje kan verzetten.” 

In het afgelopen jaar heb je nog een zware klap te verwerken gekregen?  

“Zes maanden geleden is mijn mama overleden aan corona. Haar overlijden viel mij ook zwaar. Ik had haar niet meer gezien sinds mijn komst naar België en plots krijg je dan te horen dat ze zwaar ziek is. Een tijdje later was ze er niet meer. Dat is hard. Maar ik moet verder.” 

Goede moed, Abdullah! Wat mogen we je wensen voor het nieuwe jaar? 

“Een plek op de Spelen en de Belgische nationaliteit. Als die twee dingen ooit zouden lukken, zou ik al héél blij zijn.”